Langt síðan ég hef skrifað hér. Þörfin fyrir útrás er eitthvað að minnka. Ég lít á það sem batamerki. Undanfarið hefur mig þó oft langað að tjá mig, um málefni líðandi stunda, enda allt að verða kolklikk í þjóðfélaginu. Ég er bara orðin svo værukær og löt að ég nenni ekki að tjá mig.
Þjóðfélagsumræðan snýst um bankagjaldþrot, auðmenn þessa lands (leitt að geta ekki sagt fyrrverandi auðmenn, en well…) hafa sett þjóðina í þrot. Margir hafa tapað. Sumir miklu, aðrir öllu og einhverjir meira en öllu. Það eru þeir sem tóku lán til að kaupa hlutabréf til dæmis. Einhvern slatta af hlutabréfum sennilega. Allir töpuðu þeir á því. Nema sumir. Ekki vildi ég vera sumir.
Ég er bara meðal einhver og held að ég komi bara nokkuð normalt út úr þessari kreppu. Sem er reyndar bara rétt að byrja.
Það er ljótt að segja að kannski hafi verið komin tími á einhvers konar hreinsun en ég held að jafnvel hafi svo verið. Frekar laim samt að það skyldu vera þeir sem best fara út úr kreppunni sem voru valdir af henni. En það þýðir ekkert að spá í það.
Ég lít á þessa stöðu sem stöðu tækifærana. Nú þarf hver og einn að koma sér áfram á eigin verðleikum. Tækifærin liggja alls staðar. Það þarf bara að koma auga á þau og grípa þau svo þau fljúgi ekki framhjá.
Það eru spennandi tímar framundan.
Filed under: Allt um ekkert
